Μπαρμπουνάρα
του Γιώργου Κατσαρού
του Γιώργου Κατσαρού
Γιάννη μου το, Γιάννη μου το, άιντε,
Γιάννη μου το μαντήλι σου, έλα.
Τι το ‘χεις λερωμένο βρε Γιάννη, Γιαννάκη μου,
τι το ‘χεις λερωμένο βρε παλικαράκι μου;
Το λέρωσε, το λέρωσε, άιντε,
το λέρωσε η ξενιτιά, έλα.
Τα έρημα τα ξένα βρε Γιάννη, Γιαννάκη μου,
τα έρημα τα ξένα βρε παλικαράκι μου.
Πέντε ποτά πέντε ποτά , άιντε,
πέντε ποτάμια το ‘πλυναν, έλα.
Ωρε και βάψαν και τα πέντε βρε Γιάννη, Γιαννάκη μου,
ωρε και βάψαν και τα πέντε βρε παλικαράκι μου.
του Παναγιώτη Τούντα
Χτες το βράδυ Χαρικλάκι
είχες βγάλει τ’ οργανάκι
και γλεντούσες μ’ένα αλάνι
κάτω στο Πασαλιμάνι.
Φιλάκια, ναζάκια,
αχ βρε Χαρικλάκι
πως με γέλασες, άντε γειά σου
μου την έσκασες.
Μεσ’ την μπύρα όταν μπήκες
αχ μανούλα μου τι γλύκες
με φωνόγραφο και πλάκες
νταλκαδάκι με τους μάγκες.
Ζηλεύω και κλάιγω
αχ βρε Χαρικλάκι
πως με γέλασες, αντε γειά σου
μου την έσκασες.
Το πρωί μεσ’ τη Γλυφάδα
κούκλα μου αυτοκινητάδα,
κολυμπάς σα πάπια χήνα
και το στρίβεις στην Αθήνα.
Ζηλεύω και κλάιγω
αχ βρε Χαρικλάκι
πως με γέλασες άντε γεια σου
μου την έσκασες.
του Ευάγγελου Καλλίνικου
Βραδιάζω ξημερώνομαι
με την Αμερικάνα,
αυτή που πήρε τα μυαλά
πεντάμορφη σουλτάνα.
Πάψε πια τα νταλκαδάκια
πώχεις με τα σωφεράκια,
πάψε πια τα νταλκαδάκια
με τα έμορφα ναυτάκια.
Πειράζεις του σωφέρηδες,
αχ πούρχονται απ’ την Αθήνα,
πειράζεις κι όλα τα παιδιά
που πάνε για ρετσίνα.
Γεια σου ρε Βερτζίνα!
Τσαχπίνα Αμερικάνα μου
έλα στα λογικά σου
και μη μου κάνεις
και γίνω φονιάς στη γειτονιά σου.
Όπα όπα!
Τραγούδι του Γιώργου Υφαντή
Τραγούδι των Αντώνης Κυρίτσης και Πετρολούκας Χαλκιάς
Φίλοι μ’ καλωσορίσατε, φίλοι μ’ κι αγαπημένοι
του Μάρκου Μελκόν
Εγώ είμαι προσφυγάκι
σας το λέω.
Την πατρίδα μου θυμάμαι
κι ολο κλαίω.
Πότε φτώχεια, πότε πλούτη,
έμαθα και παίζω ούτι, στο καφέ αμάν,
ωχ κι αμάν αμάν.
Σαν ακούω σαντουράκι
μερακλώνω.
Την πατρίδα μου θυμάμαι
κι ολο λιώνω.
Πότε φτώχεια, πότε πλούτη,
έμαθα και παίζω ούτι, στο καφέ αμάν,
ωχ κι αμάν αμάν.
Πότε φτώχεια, πότε πλούτη,
έμαθα και παίζω ούτι, στο καφέ αμάν,
ωχ κι αμάν αμάν.
Τραγούδι του Π. Τούντα
Μες στην ξενιτιά κλεισμένη, σκλαβωμένη πώς με άφησες
έρημη κι ορφανεμένη αχ αχ αχ βρε μάγκα με παράτησες.
Συ με πούλησες στα ξένα κι ολοένα κλαίγω και πονώ
αχ τι τράβηξα για σένα αχ αχ αχ δεν ξεχνώ βρε μάγκα δεν ξεχνώ.
Κι αν περνούνε τα χρονάκια τα φαρμάκια δε θα πάψουνε
της καρδιάς μου τα μεράκια αχ αχ αχ θα `ρθει η μέρα να πετάξουνε
της καρδιάς μου τα μεράκια αχ αχ αχ θα `ρθει η ώρα να σε κάψουνε.
