Ρασιόπουλο

Το “Ρασιώπουλο” είναι ένα παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι που έχει έντονα συναισθηματική και νοσταλγική φόρτιση. Συχνά αναφέρεται ως τραγούδι που μιλά για την πατρίδα και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε ο ποντιακός λαός, κυρίως σε σχέση με τη γενοκτονία των Ποντίων και τις συνέπειες του εκτοπισμού τους. Οι στίχοι του τραγουδιού συνήθως εξιστορούν την αγάπη για την πατρίδα, την απογοήτευση από τον εκτοπισμό και την ελπίδα για επιστροφή ή για το αναπόφευκτο του χωρισμού.

Η μελωδία του “Ρασιώπουλου” χαρακτηρίζεται από τη βαθιά συναισθηματική ένταση και τη συχνή χρήση των παραδοσιακών οργάνων, όπως το νταούλι και το βιολί, τα οποία ενισχύουν την ατμόσφαιρα της λύπης και του πόνου. Το τραγούδι έχει έναν αργό ρυθμό, που επιτρέπει την πλήρη εκδήλωση των συναισθημάτων και της έντασης του στίχου.

Η ερμηνεία του “Ρασιώπουλου” συνήθως περιλαμβάνει έναν έντονα εκφραστικό και λυρικό τρόπο τραγουδιού, που ενσωματώνει την ποντιακή διάλεκτο, κάνοντάς το ακόμα πιο αυθεντικό και συναισθηματικά φορτισμένο. Το τραγούδι αποτελεί μέρος της ποντιακής παράδοσης και συνδέεται με τις ρίζες του λαού, διατηρώντας ζωντανή την ιστορική μνήμη και την πολιτιστική κληρονομιά.

Ρασιόπουλο2025-02-13T02:43:13+03:00

Εργάτης Παναγιώτης Τούντας

Στίχοι:

Εκατό δραχμές τη μέρα παίρνω τζιβαέρι μου
πες της μάνας σου πως θέλω αμάν αμάν ααχ
να σε κάνω ταίρι μου,
πες της μάνας σου πως θέλω αμάν αμάν ααχ
να σε κάνω ταίρι μου

Είμαι εργάτης τιμημένος όπως όλοι η εργατιά
και τεχνίτης προκομμένος, αμάν αμάν ααχ
λεοντάρι στη δουλεία,
και τεχνίτης προκομμένος, αμάν αμάν ααχ
λεοντάρι στη δουλεία

Θα σου χτίσω ένα σπίτι γύρω με σκαλώματα
ν’ ανεβαίνεις να μου κάνεις αμάν αμάν ααχ
σκέρτσα και καμώματα,
ν’ ανεβαίνεις να μου κάνεις αμάν αμάν ααχ
σκέρτσα και καμώματα

Θα μου τηγανίζεις ψάρια με παντζάρια σκορδαλιά
θα γλεντούμε όλα τα βράδια αμάν αμάν ααχ
με ρετσίνα και φιλιά,
θα γλεντούμε όλα τα βράδια αμάν αμάν ααχ
με ρετσίνα και φιλιά

Εργάτης Παναγιώτης Τούντας2025-02-07T02:52:47+03:00

Μοιρολόι καρς

Το συγκεκριμένο μοιρολόι ανήκει στην περιοχή του Καρς, ενώ οι στίχοι είναι του μεγάλου Χρύσανθου Θεοδωρίδη, ο οποίος το τραγούδησε και το κατέγραψε το 1973 στην πρώτη του δισκογραφική δουλειά «Τραγούδια του Πόντου» μαζί με τον πατριάρχη της λύρας Γώγο Πετρίδη.

Μοιρολόι καρς2025-02-13T02:37:07+03:00

Γυρολόγοι Σπ. Περιστέρης / Μ. Μάτσας

Στίχοι:

Μέρα νύχτα μες στη γύρα
έτσι το `θελε η μοίρα,
με γραμμόφωνο και πλάκες
να γλεντώ όλους τους μάγκες.

Είμαστε όλοι ένα κι ένα,
βρε τζιμάνια από γέννα.
Κανέναν δεν πειράζουμε,
το μεροδούλι βγάζουμε.

Κάποια μέρα και μια χήρα
με φωνάζει μες στην μπύρα
και μου λέει να της βάλω
να χορέψει έναν μπάλο.

Κι αρχινούν τα ταλαράκια
ε ρε πω πω πω μεράκια
κι έτσι εμείς οι γυρολόοι
την δουλεύουμε ρολόι.

Κάθε έμορφη παρέα
στην Αθήνα και Πειραία
τα λεφτά της δεν ψηφάει
κι όλο εμένανε ζητάει.

Γυρολόγοι Σπ. Περιστέρης / Μ. Μάτσας2025-02-07T02:42:22+03:00

Για μια χήρα παιχνιδιάρα Παναγιώτης Τούντας

Στίχοι:

Σ’ ένα μαχαλά
βρήκα ένα μπελά
σένα μαχαλά
βρήκα ένα μπελά
με μια χήρα παιχνιδιάρα
μπλέχτηκα τρελά
αχ μ’ αυτή δε δίνει δυάρα
παίζει και γελά

Ααααααααααααααα
χήρα μαυροφορεμένη
με το μέλι ζυμωμένη
έλα φως μου να φιλήσω
τα χειλάκι σου
έχω στην καρδιά μου λαύρα
θα σου βγάλω πια τα μαύρα
κι όλο κόκκινα θα ντύσω
το κορμάκι σου

Μες σ’ένα στενό
νύχτες αγρυπνώ
μες σ’ένα στενό
νύχτες αγρυπνώ
για μια χήρα παιχνιδιάρα
είκοσι χρονώ
είναι κούκλα και χαδιάρα
μάνα μου πονώ

Για μια χήρα παιχνιδιάρα Παναγιώτης Τούντας2025-02-07T02:33:36+03:00

Το κουκλί της Κοκκινιάς Παναγιώτης Τούντας

Στίχοι:

Κλαίγω μυστικά κουκλάκι μου,
μην το μάθει ο ντουνιάς
ότι για σένα λιώνω και πονώ μικράκι μου,
όμορφο κουκλί της Κοκκινιάς.

Μ’ άναψαν φωτιά μες στην καρδιά τα κάλλη σου
πάρε με μικρό μου μέσα στην αγκάλη σου
και μες στα φιλιά να σβήσει ο πόθος της καρδιάς,
όμορφο κουκλί της Κοκκινιάς.

Μ’ άνοιξες πληγή κουκλάκι μου
μες στα φύλλα της καρδιάς
και η ζωή μου σβήνει πια για σε μικράκι μου,
όμορφο κουκλί της Κοκκινιάς.

Το κουκλί της Κοκκινιάς Παναγιώτης Τούντας2025-02-13T16:28:39+03:00

Δίπατ’

Παραδοσιακός Ποντιακός χορός, αρχαίος θρησκευτικός τελετουργικός χορός. Χορεύεται στον κεντρικό και τον ανατολικό Πόντο, καθώς και στο Καρς (λέγεται και ομάλ’ Τραπεζούντας από το όνομα της πόλης και της περιοχής που τον ανέδειξε, ενώ στο Καρς λέγεται διπλόν ομάλ’).

 Το “Διπάτ” αναφέρεται σε έναν παραδοσιακό ποντιακό χορό και τραγούδι, που έχει συνήθως ρυθμό 9/8. Ο χορός “Διπάτ” εκτελείται με βήματα που είναι ήπια και ελαφρώς αργά, προσδίδοντας μια αίσθηση ισχυρής κίνησης και έκφρασης.

Το τραγούδι συνοδεύει συχνά το χορό και συνήθως εκφράζει τα συναισθήματα του ποντιακού λαού, όπως τη νοσταλγία, τον πόνο για την πατρίδα, και την περηφάνια για την πολιτιστική τους κληρονομιά. Οι στίχοι του τραγουδιού μπορεί να μιλούν για τις παραδόσεις του Πόντου, την αγάπη για την πατρίδα και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι Πόντιοι πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της προσφυγιάς. Στη μουσική του “Διπάτ” συχνά χρησιμοποιούνται παραδοσιακά όργανα όπως το νταούλι, το κανονάκι και το βιολί, ενώ το τραγούδι διατηρεί μια συναισθηματική ένταση.

Είναι ένα τραγούδι που συνδέεται βαθιά με την παράδοση και τη μνήμη των Ποντίων, κρατώντας ζωντανές τις ρίζες και την ιστορία τους.

Δίπατ’2025-02-13T02:15:46+03:00
Go to Top