Ένα είδος μουσικής στη Δυτική Κρήτη συντρόφευε για δεκάδες χρόνια γενιές και γενιές του νησιού, οι οποίες στις νότες και τους στίχους των συγκεκριμένων τραγουδιών έβρισκαν αποκούμπι για τα βάσανα αλλά και τις χαρές της καθημερινότητας.

Ο λόγος για τα Ταμπαχανιώτικα ή όπως αλλιώς τα έλεγαν οι παλιοί, αμανέδες, τουρκοκρητικά, σταφιδιανά, μερακλήδικα, της παρέας ή και παθητικά.

Με τον όρο Ταμπαχανιώτικα πλέον στις μέρες μας, εννοούμε τα αστικά τραγούδια της Δυτικής Κρήτης, δηλαδή των Χανίων και του Ρεθύμνου. Τραγούδια που παιζόταν στα λιμάνια. Η ονομασία Ταμπαχανιώτικα έχει καθιερωθεί τα τελευταία ’70 με ’80 χρόνια μιας κι οι παλαιοί τα έλεγαν με άλλες ονομασίες. Εκδοχές υπάρχουν πολλές, σχετικά με την ονομασία Ταμπαχανιώτικα. Λέγεται πως προέρχεται από το ταμπάκ χανές, χοροί καπνιζόντων από τα Ταμπακαριά, τα βυρσοδεψία, όπου έκαναν παρέες οι εργαζόμενοι και τα τραγούδια αυτά, τους σκοπούς αυτούς, έπαιζαν οι ταμπακίδες με τους μουσικούς. Επίσης υπάρχουν τα Ταμπαχανά της Σμύρνης. Υπάρχουν ηχογραφήσεις με Ταμπαχανιώτικο μανέ με Σμυρναίικο ύφος. Υπάρχουν και Πατρινά Ταμπαχανιώτικα που είναι ζεϊμπέκικα απτάλικα.

Αυτά τα τραγούδια δεν χορεύονται, είναι ακουστικά και έχουν τη μουσική δυνατότητα να αναδείξουν μεγάλους τραγουδιστές ερμηνευτικά.

Μαντινάδα Θοδωρής Ρηγινιώτης