Το “Κάλαντα” από τους Encardia είναι ένα τραγούδι εμπνευσμένο από την ελληνική και τη νότια ιταλική μουσική παράδοση. Βασίζεται στα παραδοσιακά κάλαντα αλλά έχει διαμορφωθεί με το ξεχωριστό ύφος του συγκροτήματος, που αναδεικνύει τις μουσικές ρίζες της Κάτω Ιταλίας και της Ελλάδας. Το κομμάτι χαρακτηρίζεται από ρυθμικά χορευτικά στοιχεία και τη συνοδεία παραδοσιακών οργάνων, όπως το ταμπουρέλο και το μαντολίνο, δημιουργώντας μια ζωντανή και εορταστική ατμόσφαιρα.
Τραγούδι από τη μουσική παράδοση της Νάξου.
Τραγούδι από τη μουσική παράδοση της Νάξου.
Τραγούδι από τη μουσική παράδοση της Αμοργού.
Στίχοι:
Τραγούδι από τη μουσική παράδοση του Αιγαίου.
Αυτοσχεδιασμός στο Βιολί από τον Νίκο Μήλα και Αμανές από το Θοδωρή Μέρμηγκα. Συνοδεύει ο Νικόλας Αγγελόπουλος με το Λαούτο και η Χριστίνα Κουκή με το Σαντούρι. Εισάγει το παραδοσιακό τραγούδι Κατιφές.
Ρεμπέτικο τραγούδι σύνθεσης του Κιθαρίστα Κώστα Καρίπη που είχε τραγουδήσει σε πρώτη εκτέλεση η Ρίτα Αμπατζή.
Στίχοι:
Πες μου ποιος είν’ ο πόνος σου, που κρυφαναστενάζεις,
και με παράπονο πικρό, τη θάλασσα κοιτάζεις;
Τι έχεις κι απ’ τα μάτια σου, το κλάμα δε σου λείπει;
Και τα βαπόρια’ πο’ ρχονται, κοιτάς με καρδιοχτύπι;
Μήπως αγάπησες κι εσύ, πουλί μου, σαν κι εμένα,
και σ’ άφησε η αγάπη σου και πάει μακριά στα ξένα;
Για της αγάπης τον καημό, αν τό’ ριξες στο κλάμα,
τότε πουλάκι μου χρυσό, έλα να κλαίμε αντάμα
Καρσιλαμάς. Τραγούδι από τη μουσική παράδοση της Λέσβου.
Στίχοι:
Μπαρμπούνι μου θαλασσινό κι ολόχρυσό μου ψάρι,
κρίμας εγώ να σ’ αγαπώ και άλλος να σε πάρει.
Πρώτα σ’ αγάπαγα με την καρδιά μου,
τώρα σ’ αρνήθηκα με τα σωστά μου.
Ψαράς θα γίνω στη στεριά, με δίχτυα δολωμένα,
για να ψαρέψω μια καρδιά, που δεν πονεί για μένα.
Κάλλια καλόγρια στο μοναστήρι,
παρά για σένανε στο παραθύρι.
Απτάλικος. Τραγούδι από τη μουσική παράδοση της Λέσβου. Το μουσικό ιδίωμα ισορροπεί μεταξύ Μικράς Ασίας και νησιών.
Στίχοι:
Ήθελα να ‘χα δυο καρδιές τη μια να στη χαρίσω,
την άλλη να την έχω εγώ να μη σε λησμονήσω.
Και τ’ αστεράκια τ’ ουρανού τα λαμπροφορεμένα
θα μαυροφορεθούν κι αυτά αν δε σε πάρω εσένα.
Καρδιά μου βάστα υπομονή όπως βαστάει το χώμα
που το πατούν και δε μιλεί γιατί δεν έχει στόμα.
Τραγούδι σύνθεσης του Παναγιώτη Τούντα. Η μελωδία του τραγουδιού συγγενεύει με τον οργανικό σκοπό Κάιρο.