Καντάδα σε στίχους και μουσική του Διονυσίου Λαυράγκα με προέλευση από την Κεφαλονιά Επτανήσων. Ανήκει στην πλούσια μουσική παράδοση της Κεφαλονιάς και φέρει όλα τα χαρακτηριστικά των επτανησιακών καντάδων: πολυφωνικές αρμονίες, ρομαντική θεματολογία και συνοδεία από κιθάρα, μαντολίνο και βιολί. Είναι από τις πιο γνωστές και αγαπημένες καντάδες της Κεφαλονιάς, που τραγουδιέται ακόμα και σήμερα σε γιορτές και παρέες κανταδόρων.
Το “Απόψε την κιθάρα μου” είναι ένα επτανησιακό τραγούδι που ανήκει στην παράδοση της ζακυνθινής καντάδας. Ξεχωρίζει για τη μελωδική του γραμμή, τις πλούσιες πολυφωνικές αρμονίες και τη ρομαντική θεματολογία του, που εκφράζει συναισθήματα αγάπης, νοσταλγίας και λυρισμού. Συνοδεύεται από παραδοσιακά όργανα, όπως η κιθάρα, το μαντολίνο και το βιολί, διατηρώντας το χαρακτηριστικό ύφος των Επτανήσων. Το τραγούδι παραμένει ζωντανό μέσα από τις χορωδίες και τις παρέες των κανταδόρων, αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος της μουσικής κουλτούρας της Ζακύνθου και των υπόλοιπων Ιονίων Νήσων.
Το τραγούδι «σ’ ένα παπόρο μέσα» γράφτηκε στα χρόνια της Αγγλικής κατοχής, «προστασίας» (1815 – 1864). Ήταν η εποχή των «ριζοσπαστών», οι οποίοι αντιδρούσαν στο αγγλικό καθεστώς. Αυτούς τους αιχμαλωτίζανε και τους πηγαίνανε στην Κέρκυρα, όπου ήταν η πρωτεύουσα της Αρμοστείας και τους κρεμάγανε. Μέσα στο καράβι κατά τη μεταφορά τους, γράψανε αυτό το απίστευτο τραγούδι.
Το “Σ’ ένα πάπορο μέσα” είναι ένα επτανησιακό παραδοσιακό τραγούδι, που αναφέρεται σε ένα ταξίδι με ατμόπλοιο (πάπορο), αντικατοπτρίζοντας τη ναυτική ζωή και τις εμπειρίες των νησιωτών. Ξεχωρίζει για τη μελωδία του, που φέρει χαρακτηριστικά της ζακυνθινής καντάδας και του επτανησιακού μουσικού ύφους, με πολυφωνικές αρμονίες και ρομαντική διάθεση. Συνοδεύεται από όργανα όπως η κιθάρα, το μαντολίνο και το βιολί, ενώ η ερμηνεία του συχνά γίνεται από ανδρικές χορωδίες σε κανταδόρικο ύφος. Το τραγούδι παραμένει ζωντανό στις μουσικές παραδόσεις των Επτανήσων, τραγουδιέται σε γιορτές και πανηγύρια και αποτελεί κομμάτι της ναυτικής και λαϊκής κουλτούρας της περιοχής.
Η “Οι μέρες τση εβδομάδας” είναι μια παραδοσιακή ζακυνθινή καντάδα, που ακολουθεί το επτανησιακό μουσικό ύφος με πολυφωνικές αρμονίες και μελωδική συνοδεία από κιθάρα, μαντολίνο και βιολί. Το τραγούδι περιγράφει τις ημέρες της εβδομάδας, συχνά με ρομαντικό ή νοσταλγικό ύφος, ξεκινώντας με τη φράση “Μέρες τση εβδομάδας, ω Κυριακή”, και συνεχίζοντας με τη ροή του χρόνου, όπως “και βράδιασε, ξημέρωσε Δευτέρα”. Είναι χαρακτηριστικό της κανταδόρικης παράδοσης της Ζακύνθου, που διατηρείται ζωντανή μέσα από τις παρέες των τραγουδιστών και τις γιορτινές εκδηλώσεις του νησιού.
Το “Καλή Χρονιά σε Όλους” (Δημήτρης Λάγιος) – διασκευή “Τραγουδιστάδες τση Ζάκυνθος” είναι ένα παραδοσιακό τραγούδι που αναφέρεται στις ευχές για το νέο έτος και είναι συνδεδεμένο με τις γιορτές και τα έθιμα της Ζακύνθου. Στη διασκευή αυτή, ο Λάγιος αποδίδει με ιδιαίτερο τρόπο το εορταστικό κλίμα του νησιού, αναδεικνύοντας το κρητικό μουσικό ύφος και τα χαρακτηριστικά της ζακυνθινής παράδοσης. Το τραγούδι εκτελείται με συνοδεία παραδοσιακών οργάνων, όπως το βιολί και το λαούτο, και αποδίδεται σε ρυθμό που θυμίζει τις μελωδίες των “τραγουδιστάδων”, που ήταν λαϊκοί τραγουδιστές της Ζακύνθου. Στην εκτέλεση του τραγουδιού, οι στίχοι αναφέρονται στις ευχές για τη νέα χρονιά, ενώ η μουσική του συνοδεύεται από την παραδοσιακή γιορτινή ατμόσφαιρα του νησιού.
Τα “Κάλαντα Πόντου” είναι παραδοσιακά πρωτοχρονιάτικα κάλαντα με έντονα βυζαντινά και ποντιακά μουσικά στοιχεία. Ξεχωρίζουν για τη χαρακτηριστική μελωδία τους και τους στίχους που περιλαμβάνουν ευχές για υγεία, ευημερία και καλοτυχία στη νέα χρονιά. Συνοδεύονται από παραδοσιακά όργανα, όπως η ποντιακή λύρα (κεμεντζές) και το νταούλι, ενώ η εκτέλεσή τους συχνά συνοδεύεται από χορούς και εορταστικά έθιμα της ποντιακής παράδοσης.
Τα “Κάλαντα Κρήτης” είναι παραδοσιακά πρωτοχρονιάτικα κάλαντα με ιδιαίτερο κρητικό μουσικό ύφος. Ξεχωρίζουν για τη ρυθμική τους ζωντάνια και τους στίχους που περιλαμβάνουν ευχές για υγεία, ευημερία και καλοτυχία. Συνοδεύονται από παραδοσιακά όργανα, όπως η λύρα, το λαούτο και το μαντολίνο, ενώ συχνά τραγουδιούνται με τη χαρακτηριστική μαντιναδολογική μορφή. Σε ορισμένες περιοχές της Κρήτης, τα κάλαντα συνοδεύονται από τοπικά έθιμα και γιορτινές εκδηλώσεις.
Ο “Χορός των Κουταλιών” είναι ένας παραδοσιακός χορός της Καππαδοκίας, γνωστός για τον έντονο ρυθμό του και τη χρήση ξύλινων κουταλιών ως κρουστικό όργανο. Οι χορευτές κρατούν κουτάλια στα χέρια τους και τα χτυπούν ρυθμικά μεταξύ τους, δημιουργώντας έναν χαρακτηριστικό ήχο που συνοδεύει τη μουσική. Ο χορός εκτελείται με ζωηρές κινήσεις και απαιτεί δεξιοτεχνία, ενώ η μουσική συνοδεία περιλαμβάνει όργανα όπως το βιολί, το ούτι και το νταούλι. Πρόκειται για έναν δυναμικό και εντυπωσιακό χορό, με ρίζες στις παραδόσεις των Καππαδόκων. Είναι αντικρυστός χορός, που χορευόταν σ’ ολόκληρη την Καππαδοκία και που χορεύεται ακόμη και σήμερα από όλους τους πρόσφυγες δεύτερης και τρίτης γενιάς και γι’ αυτό μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε ως «πανκαππαδοκικό» χορό. Παλιά χορευόταν μόνο από ζευγάρια γυναικών ή ανδρών ή από παντρεμένα ανδρόγυνα. Σήμερα χορεύεται περισσότερο μικτός. Ο ρυθμός του είναι πιο αργός όταν χορεύεται μόνο από γυναίκες, που κινούν τα χέρια δεξιά-αριστερά συγχρόνως με τα βήματα. Αντίθετα τα ζευγάρια των ανδρών κινούνται πιο γρήγορα με πιο έντονα βήματα.
Ο χορός των κουταλιών χορευόταν και σε άλλες περιοχές της Μ. Ασίας όπως στην Κιουτάχεια και στη Σμύρνη, αλλά σ’ αυτές τις περιοχές το κτύπημα των κουταλιών γινόταν με τα χέρια να βρίσκονται πάνω από το κεφάλι και τη λεκάνη να λικνίζεται αριστερά-δεξιά.
Το τραγούδι του Άι Βασίλη (Καππαδοκία). Το τραγουδούσαν στην Καισάρεια και τα Φάρασα, πηγαίνοντας σε τελετουργική πομπή με κεριά και δάδες στο προσκύνημα του Αγίου.
Τα “Κάλαντα-Παινέματα Χίου” είναι παραδοσιακά πρωτοχρονιάτικα κάλαντα του νησιού, που συνδυάζουν ευχές για το νέο έτος με παινέματα προς τους οικοδεσπότες. Ξεχωρίζουν για τη μελωδία τους, που φέρει επιρροές από τη μουσική της Μικράς Ασίας και του Αιγαίου, καθώς και για τους στίχους τους, οι οποίοι συχνά προσαρμόζονται ανάλογα με το ποιος τα ακούει. Συνοδεύονται από τοπικά όργανα, όπως το βιολί, το σαντούρι και το λαούτο, και τραγουδιούνται σε εορταστική ατμόσφαιρα, σύμφωνα με τα έθιμα της Χίου.