Πέρα από μουσικές σκηνές και γλέντια, οι ‘Πεντάηχον’ παίζουν και σε μπαρ. Προσπαθούν, όπως λέει ο Πάνος Σκουτέρης να κάνουν πάρτυ με παραδοσιακή μουσική , ακολουθώντας το project folk is rock. Κάθε φορά φτιάχνουν playlist που θεωρούν ότι θα αγγίξει τους ακροατές που θα έρθουν να τους ακούσουν. Γίνεται προσπάθεια προσέγγισης των παραδόσεων που ασχολείται το Πεντάηχον μέσω δικής τους μουσικής σύνθεσης. Ο Αγερμός (σπίθα που αρχίζει και ανάβει, κάτι που προσπαθεί να αποδοθεί μουσικά) αποτελεί μία σύνθεση του Σκουτέρη , κομμάτι βασισμένο πάνω σε μία μπαιντούσκα 5/4 και προσαρμοσμένο στη Θρακιώτικη Γκάιντα. Ενώ παραπέμπει στην κλασική μουσική παράδοση, τελικά αποδίδεται μέσα από το ηχόχρωμα και την αισθητική ,επηρεασμένη από τις λαϊκές παραδόσεις, προσέγγιση του ‘Πεντάηχου’.

Στη συνέντευξη δίνονται τα παρακάτω στοιχεία του Χάρη Λύγκου:

Καταγωγή από Χίο και Ικαρία από την πλευρά του πατέρα του και από Αρκαδία από την πλευρά της μητέρας του, συγκεκριμένα από τη Γορτυνία. Πρώτα ακούσματα Ικαριώτικα, όπου πήγαινε τα καλοκαίρια και άκουγε τους βιολάτορες στα πανηγύρια, επιθυμώντας να παίξει κι εκείνος τις μελωδίες. Έχει τελειώσει το Μουσικό σχολείο στο Ίλιον. Σπουδάζει στο  Πάντειο Πανεπιστήμιο στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών.

Η Αγγελική Παρδάλη υπό την καθοδήγηση της συζήτησης από το Λάμπρο Λιάβα μιλά για το πώς ξεκίνησε με τη μουσική. Από πολύ μικρή ασχολείται με τη μουσική, οι παππούδες της δίνουν ερεθίσματα από Μικρά ασία και Ευρυτανία. Ξεκίνησε με πιάνο κι έπειτα συνεχίζει τη μουσική της πορεία με το σαντούρι. Μέσω του Νίκου Μπαριάμη που συνεργάζονται, μιλά για την έρευνα του Πεντάηχου στη Λακωνία, στο Ζάρακα . Μιλά για την ερευνητική και δισκογραφική δουλειά του “Σκοποί από την Ερμιόνη”, αφότου η Βιβή Σκούρτη και ο Γιάννης Σπετσιώτης, που κατέγραψαν σκοπούς από την Ερμιόνη, προσέγγισαν το Πεντάηχο, προκειμένου το δεύτερο να επιμεληθεί τη μουσική επιτέλεση των σκοπών.

Ο Πάνος Σκουτέρης στη συνέντευξη με το Λάμπρο Λιάβα δίνει ένα περίγραμμα του μουσικού σχήματος «Πεντάηχον», όπου συμμετέχει παίζοντας κλαρίνο. Το «Πεντάηχον» ιδρύθηκε από τους μουσικούς: Πάνος Σκουτέρης (κλαρίνο), Χάρης Λύγκος (βιολί), Κώστας Καραμέσιος (νταούλι), Αγγελική Παρδάλη (σαντούρι), Παναγιώτης Σταθάκης (λαούτο) το 2015. Αυτοί οι 5 μουσικοί ήταν συμμαθητές στο Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Ιλίου, ενώ ο Σκουτέρης, η Παρδάλη και ο Σταθάκης είναι φοιτητές στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Το συγκρότημα έχει διεξάγει έρευνα σε σχέση με την παραδοσιακή μουσική, ταξιδεύοντας σε περιοχές ανά την Ελλάδα και γνωρίζοντας την Παράδοση. Περιοχή που ξεχωρίζει ως προς την έρευνα του σχήματος αποτελεί η Μακεδονία, ώς ένα πεδίο πολυπολυτισμικών μουσικών ευρημάτων. Είναι μία περιοχή που προσιδιάζει ιδιαίτερα στην οργανολογική συγκρότηση του σχήματος, καθώς περνούν τεχνικές του Ζουρνά , αλλά και οι αρμονίες των χάλκινων στο κλαρίνο, αλλά και η επεξεργασίας των ρυθμολογικών φορμών της περιοχής που εκφράζονται μέσα από το νταούλι. Η ενεργητική μουσική της περιοχής της Μακεδονίας λειτουργεί ως όχημα προκειμένου το «Πεντάηχον» να ξεκινά τη μουσική επιτέλεση, καθώς τα μουσικά κομμάτια είναι αξιοπρόσεκτα λόγω της έντονης και ιδιαίτερης ρυθμολογίας.

Βιογραφικά στοιχεία:

Στέφανος Βέρδης: “Ήταν μονόδρομος να ακολουθήσουμε αυτόν το δρόμο, αφού ακούγαμε όλη μέρα τον πατέρα και το θείο. Το βιολί μου αρέσει σαν επάγγελμα“. Φοιτητής στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών στην Άρτα. Με δική τους πρωτοβουλία έκαναν το δίσκο «Τα βιώματά μας», τραγούδια που αντιπροσωπεύουν τα τραγούδια που μεγάλωσαν και που τους έμαθε ο πατέρας τους. Η παράδοση εξελίσσεται σεβόμενη τα όριά της μέσα στο χρόνο.

Συνέντευξηà Μιχάλης Βέρδης: έπαιζε έγχορδα και ιδιαίτερα μπουζούκι στην αρχή κι έπειτα λαούτο. Είναι αγιογράφος, ασχολείται από μικρός με ζωγραφική και είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης.

To μυστικό στο παίξιμο του κλαρίνου δεν είναι ούτε στο φύσημα ούτε στα δάχυλα, αλλά στη μουσική. Το ’71-’72 σε ηλικία 7 χρονών ήθελε να ανέβει σε μία ράχη το ‘προσήλιο’ και παίζοντας κάποια τραγούδια ήθελε να επικοινωνήσει με όλο τον κόσμο. Χαρακτηρίζει το παίξιμο του κλαρίνου ως μεράκι. Το κάθε πράγμα που κάνει ο καθένας πρέπει να το αγαπάει. Τελικά καταφέρνει να επικοινωνήσει με όλο τον κόσμο στην Ήπειρο, στο εξωτερικό με τις περιοδείες και στα μουσικά σχολεία με τη διδασκαλία. Στα μουσικά σχολεία σχολεία Ιωαννίνων, Άρτας και Πρέβεζας διδάσκει από το 1991, με πολύ μεράκι και πάθος. “Δε διδάσκω, μεταδίδω αυτό που εγώ πιστεύω και αγαπάω στα παιδιά.” Με τις περιοδείες κλπ το Φεβρουάριο του 2019 ταξίδεψε με την Κομπανία Βέρδη στο Λος Άντζελες της Αμερικής, στο μεγαλύτερο Παγκόσμιο Ελληνικό Φεστιβάλ και κέρδισαν το πρώτο βραβείο, στο FDF στο San Francisco.

Συνέντευξη: Γεννήθηκε και μεγάλωσε ως τα 14 στη Δερβιτσάνη της Κάτω Δερόπολης. Οι μουσικές ανησυχίες ξεκινούν στα 5-6 χρονών, ο παππούς του έπαιζε βιολί, τραγουδούσε φτιάχνοντας αυτοσχέδια στιχάκια και ήταν  χορευτής.  Του είχε φτιάξει το δικό του ντέφι και είχαν τη δική τους κομπανία: βιολί τραγούδι και ντέφι. Συμμετέχει σε γλέντια από τα παιδικά χρόνια, μέσα στο χορό η ορχήστρα. Στην Ελλάδα ήρθε το 1990 όταν άνοιξαν τα σύνορα, στη Θεσσαλονίκη. Τα πρώτα μουσικά βήματα γίνονται με κρουστά και δούλεψε για κάποια χρόνια ως τραγουδιστής στα Ρεμπετάδικα της Θεσσαλονικής ερμηνεύοντας ρεμπέτικα και λαϊκά τραγούδια. Πλέον ασχολείται αποκλειστικά με την παραδοσιακή μουσική.  Όλη η δισκογραφική δουλειά ως φόρος τιμής στους παππούδες και τις γιαγιάδες που τον μύησαν στα πολυφωνικά τραγούδια. Έχει τακτική συνεργασία με την Κομπανία Βέρδη, με την οποία έχουν κυκλοφορήσει τη δισκογραφική δουλειά Θα περπατήσω ερημιές το 2019. Ο στίχος θα ‘θα περπατήσω ερημιές‘ και το δίστιχο που τον ολοκληρώνει ανήκει στον παππού του. Αποτελεί ένα σύγχρονο τραγούδι επάνω σε παλαιά μελωδία.

Συνέντευξη Βαγγέλη Βέρδη: Παίζει κρουστά στην Κομπανία, συγκεκριμένα Ντέφι σε γλέντια, γάμους, πανηγύρια (από πανηγύρι σε πανηγύρι, αποκορύφωση τον Αύγουστο έως και 72 ώρες). Αδελφός του Κώστα Βέρδη, Θείος των παιδιών Βέρδη. Οικογενειακή υπόθεση η Κομπανία. Θεωρεί ότι ο μουσικός πρέπει να αντεπεξέρχεται  στο ρυθμό του Χορευτή και ότι ενώ έχουν αλλάξει τα πανηγύρια, το Πωγώνι και το Ζαγόρι κρατούν περισσότερο την παράδοση σε σχέση με άλλα χωριά της Ηπείρου. Βουλιαράτικο Αντάμωμα: ξανασμίξιμο με κόσμο από το χωριό.