Κοζάνη, Σιάτιστα, Βόϊο. Γεννημένος το 1956 στη Γαλατινή της Κοζάνης σε παραδοσιακή αγροτική γεωργική και κτηνοτροφική οικογένεια, χωρίς ρεύμα και νερό μέχρι το 1960. Στα αυτιά του έχει ως μνήμη το συνεχές τραγούδι που ο κόσμος της περιοχής τραγουδούσε σε κάθε περίσταση, όπως η εργασία. Έπειτα έρχεται το πικαπ και το γραμμόφωνο που το νοίκιαζαν στους αρραβώνες. Πάντα είχε μια τάση προς τη μουσική. Πρώτο πάλκο η εκκλησία, έγινε εμπειρικά ψάλτης και άρχισε να τραγουδά ερασιτεχνικά. Το κλαρίνο ήρθε τυχαία και συγκυριακά. Ξεκίνησε ένα από τα πρώτα χορευτικά σε πολιτιστικό σύλλογο του νομού Κοζάνης και κάποια στιγμή απέκτησε ένα δανεικό κλαρίνο στα 24 του χρόνια. Ξεκίνησε χωρίς να βρίσκει δάσκαλο, κι όταν βρήκε δεν του έδειχναν όπως οι παλιοί που έβλεπαν έναν εν δυνάμει ανταγωνιστή. Δάσκαλός του ο Κώστας Τσιμούλης από τον πεντάλοφο Κοζάνης.

Συμμετέχει στην Κομπανία Κώτσικα παίζοντας κρουστά, νταούλι και ντέφι και είναι επαγγελματίας μουσικός. Ξεκίνησε αρμόνιο σε ηλικία 6 ετών. Έπειτα συνέχισε με το πιάνο όπου και πήρε πτυχίο. Στην αρχή δεν του άρεσαν τα παραδοσιακά, αργότερα όμως εκτίμησε τη ρυθμική αγωγή στο ρεπερτόριο που έπαιζε ο πατέρας του. Έτσι με τη Μαρία Νούσια ως δάσκαλο κρουστών στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων στην Αθήνα θα κάνει μαθήματα κρουστών. Έχει σπουδάσει Εφαρμοσμένα Μαθηματικά στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Στη συνέντευξη του Δανέλλη ειπώνονται τα εξής: Ένας άνθρωπος παίζει όλους τους χαρακτήρες μίας Όπερας. Ο Καραγκιοζοπαίκτης δεν κάνει τις διαφορετικές φωνές και χαρακτήρες μόνο, αλλά κάνει και τις ψυχικές μεταπτώσεις με αστραπιαία διαφορά από το ένα ηχόχρωμα το άλλο. Όπως ο ταχυδακτυλουργός ξεγελά το μάτι, έτσι ο Καραγκιοζοπαίκτης ξεγελά το αυτί. Από παιδί  ξεκίνησε. Ο πατέρας του ήταν Καραγκιοζόφιλος και είχε παίξει ερασιτεχνικά στην εφηβεία του. Η πρώτη του παράσταση ήταν σε ένα φιλικό σχολείο και πήρε το πρώτο του μεροκάματο από κάποιον σύλλογο  κι από τότε τράβηξε το δρόμο του. Δάσκαλός του ο Μάνθος Αθηναίος, θαυμάζει  Ευγένιο Σπαθάρη, όπου είχαν και καλή συνεργασία. Βρέθηκε κοντά στο Γιάνναρο, Το Γιώργο Χαρίδημο, τον Παναγιώτη Μιχόπουλο, τον εν ζωή Θανάση Σπυρόπουλο και πολλούς ακόμα Καραγκιοζοπαίκτες. Σήμερα βγαίνουν νέοι Καραγκιοζοπαίκτες από πολύ μικρές ηλικίες. Ο κλασικός Καραγκιόζης απευθύνεται και σε ενήλικες και σε παιδιά. Ήταν και είναι ένα χωνευτήρι που γίνεται χρονογράφημα, επιθεώρηση και ρεπορτάζ. Αρχικά προσέγγισε την περιθωριακή τάξη, για αυτόν το λόγο και το Ρεμπέτικο στο Μπερντέ το Μώρου εμφανίζονται χαρακτήρες όπως ο Σταύρακας, Ο Μητσάρας και πολλοί άλλοι μάγκες και Κουτσαβάκηδες.

Τραγουδιστής και οργανοπαίκτης Τσιμπαλίστας με ιδιαίτερη αγάπη στον Καραγκιόζη. Η σχέση του με το Θέατρο Σκιών ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια. Βρίσκει τον Καραγκιόζη ως μια προπαιδεία όλης της ελληνικής μουσικής παράδοσης αλλά και των χορών. Ως παιδί έφτιαχνε φιγούρες Καραγκιόζη. Παρακολουθούσε καραγκιοζοπαίκτες από μικρός. Αναμνήσεις από τον τσιμπαλίστα Νίκο Καρατάσο , όπου έπαιζε πάντα μαζί με τον καραγκιοζοπαίκτη Μάνθο Αθηναίο. Σύνδεσμος των νέων και των παλιών καραγκιοζοπαικτών, οι οποίοι ήταν και εξαιρετικοί τραγουδιστές, ήταν ο Θέμης Καράμπαλης, γιος του Κώστα Καράμπαλη. Ο Κώστας Καράμπαλης ήταν ο κατ’εξοχήν τραγουδιστής του Μπερντέ, ύστερα από τον Πέτρο Κυριακό. Ο επιθεωρησιακός Πέτρος Κυριακός ήταν ο πρώτος τραγουδιστής στον Καραγκιόζη. Αλλοι σπουδαίοι: Στράτος Μελίδης, Σωτήρης Καπρούλιας.

Οι μουσικοί έπαιζαν στις οπερέττες και το κουκλοθέατρο (Φασουλής) και στον Καραγκιόζη, συνεπώς ο Καραγκιόζης συνδυάζει στοιχεία από όλα αυτά τα είδη θεάτρου. Οι τραγουδιστές πέρα από τους βασικούς μουσικούς δρόμους έπρεπε να γνωρίζουν και τα κλέφτικα τραγούδια για τις περιστάσεις των ηρωικών παραστάσεων.

Τα τραγούδια παλαιότερα ήταν δυναμικά ενταγμένα μέσα στη λειτουργική πλοκή της παράστασης. Σήμερα λειτουργούν συνήθως ως μουσική υπόκρουση, συχνά ηχογραφημένη. Τους παλιούς καιρούς η ορχήστρα έπαιζε μπροστά στο Μπερντέ τα κομμάτια της έναρξης (Εμβατήρια, Μαρς, Τραγούδια του Συρμού), έπαιζαν στα διαλείμματα και πολλές φορές μετά το τέλος της παράστασης συνέβαιναν και γλέντια που μπορεί να κρατούσαν και ως τις 2 τα ξημερώματα.

Ο Καραγκιόζης παλαιότερα αφορούσε κυρίως ενήλικο κοινό, σε αντίθεση με το σημερινό Καραγκιόζη που είναι παιδική παράσταση. Το θέατρο του Αντώνη Μόλα περιελάμβανε 2000 θέσεις.

Ταξίδι στην Ινδία, συμμετέχοντας δύο φορές σε διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ με παραδοσιακές μουσικές από όλα τα μέρη. Συνύπαρξη με διαφορετικούς μουσικούς