Το “Αϊβαλιώτικο Ζεϊμπέκικο” είναι ένα παραδοσιακό οργανικό κομμάτι που προέρχεται από το Αϊβαλί (Κυδωνίες) της Μικράς Ασίας. Ανήκει στο είδος του ζεϊμπέκικου, ενός χορού με ρυθμό 9/8, που χαρακτηρίζεται από τον αργό και εκφραστικό του ρυθμό. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι οργανικό, δηλαδή δεν περιλαμβάνει στίχους, και αναδεικνύει τις μουσικές παραδόσεις της περιοχής.
Συρτός χορός με προέλευση από την Ερυθραία Μικράς Ασίας. Ήχος πλάγιος του δεύτερου του σκληρού χρώματος. Ρυθμός επτάσημος σε μορφή 3+2+2.
Το τραγούδι “Αλεξανδριανή φελάχα” είναι ένα παραδοσιακό Μικρασιατικό τραγούδι, το οποίο ανήκει στο είδος των αμανέδων και των αστικών λαϊκών τραγουδιών της Σμύρνης. Οι αμανέδες είναι χαρακτηριστικά τραγούδια της παραδοσιακής μουσικής της Μικράς Ασίας, με έντονα συναισθηματικά χαρακτηριστικά, που συχνά εκφράζουν τον πόνο, τη νοσταλγία ή την επιθυμία. Τα τραγούδια αυτά συνοδεύονται από έντονη μουσική μελωδία, με σκοπό να ενισχύσουν την συναισθηματική φόρτιση.
Τσιφτετέλι.
Σύνθεση του Παναγιώτη Τούντα.
Φωνογραφήθηκε το 1933 με την ερμηνεία της Ρίτας Αμπατζή. Δίσκος Columbia Ελλ. DG-452/WG-625.
Την ίδια χρονιά -1933- φωνογραφήθηκε και με τη Ρόζα Εσκενάζυ από την εταιρεία Parlophone .
Στην πραγματικότητα το τραγούδι βασίζεται σε παλαιότερη μικρασιάτικη μελωδία, πάνω στην οποία, επίσης το 1933, και ο Αντώνης Νταλγκάς συνέθεσε το τραγούδι του “Το Δεσποινάκι”, με ερμηνεύτρια τη Ρόζα Εσκενάζυ.
«Θα σπάσω κούπες», Παραδοσιακό, Ιωνία
Τραγούδι: Μαρίκα Παπαγκίκα
Ηχογραφήθηκε το 1928.
Μικρασιάτικο ερωτικό τραγούδι πάνω σε τετράσημο ρυθμό 4/4 (τσιφτετέλι). Ανήκει στον έσω-πρώτο ήχο (maqam Ussak) και η μελωδία κινείται μέσα στα όρια του πρώτου τετράχορδου.
Ήπειρος: Μπερατί
Είναι χορός «συγκαθιστός» που συναντάται και στην Θεσσαλία, και χορευόταν συνήθως στους γάμους, όταν οι συγγενείς συνόδευαν τη νύφη και το γαμπρό στην εκκλησία.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ
Το Βεράτι ή Μπεράτι κατά την εκκλησιαστική ορολογία ήταν έδρα της ορθόδοξης μητρόπολης των Βελεγράδων με πολυάριθμες χριστιανικές εκκλησίες. Σήμερα όμως το Μπεράτι είναι πόλη της Νοτίου Αλβανίας, η οποία κατά την παράδοση ήταν ελληνική. Πριν το 1700, οι 6000 Έλληνες χριστιανοί που ζούσαν στο Βεράτι δημιούργησαν την θαυμάσια αυτή μελωδία με δείγματα επιρροής των πλαγίων ήχων της Βυζαντινής εκκλησίας. Παράλληλα δημιουργήθηκε και ο τύπος του χορού Μπεράτ, που διαδόθηκε αργότερα σε όλη την Ήπειρο από τους οργανοπαίχτες.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Είναι χορός «συγκαθιστός» που συναντάται και στην Θεσσαλία, και χορευόταν συνήθως στους γάμους, όταν οι συγγενείς συνόδευαν τη νύφη και το γαμπρό στην εκκλησία. Γι’ αυτό και δεν έχει καθορισμένο σχήμα και διακρίνεται για την ελευθερία και την μεγάλη ποικιλία των βημάτων του. Τα βήματα του χορού είναι έξι και χορεύονται τρία δεξιά και τρία αριστερά ή και τα έξι προς τα εμπρός. Αρχικά, ο χορός Μπεράτι ήταν αποκλειστικά ανδρικός χορός. Τώρα πια χορεύεται σε όλες τις περιστάσεις από άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι τοποθετούνται σε ανοιχτό κύκλο, με κράτημα των χεριών από τις παλάμες. Παραλλαγές στο χορευτικό μοτίβο πραγματοποιεί ο πρωτοχορευτής και είναι συνήθως στροφές, καθίσματα ή ψαλίδια. Σε αρκετές περιοχές ο χορός χορεύεται μόνο από τον πρωτοχορευτή.
Η μελωδία του, σε ότι αφορά τα μέτρα, είναι άλλοτε οκτάσημη (2+3+3) και άλλοτε επτάσημη (3+4), μορφή που παρουσιάζεται κυρίως στο Μέτσοβο.
Τραγούδι από δίστιχα, με προέλευση από την ευρύτερη περιοχή της χερσονήσου της Ερυθραίας Μικρά Ασίας.
Ο ρυθμός του κομματιού είναι 8/8 (3-3-2) και χορεύεται ως «Συρτός και Μπάλος, παραλλαγή Μικράς Ασίας».
Ο Ήλιος είναι ίσως το πιο αγαπημένο οργανικό κομμάτι των λαϊκών οργανοπαικτών και των μερακλήδων χορευτών. Κατ’ εξοχήν θέμα του κλαρίνου, δίνει στο μουσικό τη δυνατότητα να αναπτυχθεί σε όλη την έκταση του οργάνου και να δείξει τη δεξιοτεχνία του, στολίζοντας το κομμάτι με πολλά μελίσματα, αξιοποιώντας όλα σχεδόν τα κλειδιά του κλαρίνου.
Το παραδοσιακό μικρασιατικό τραγούδι “Δημητρούλα μου” είναι ένα ρεμπέτικο κομμάτι του 1936, σε μουσική και στίχους του Παναγιώτη Τούντα. Ερμηνεύθηκε αρχικά από τη Ρόζα Εσκενάζυ και επανεκτελέστηκε από τη Χάρις Αλεξίου. Οι στίχοι εκφράζουν την επιθυμία του αφηγητή να περάσει μια βραδιά διασκέδασης και μεθυσμένης χαράς με τη Δημητρούλα, προσκαλώντας την να χορέψει και να γλεντήσει μαζί του.