Το “Τικ Διπλόν” είναι ένας παραδοσιακός ποντιακός χορός και τραγούδι που χαρακτηρίζεται από τον ζωηρό ρυθμό και τα χαρακτηριστικά βήματά του. Ο χορός αυτός είναι γνωστός για το διπλό τσάκισμα των γονάτων, από όπου προέρχεται και το όνομά του. Συνοδεύεται από τραγούδια που εκφράζουν διάφορα συναισθήματα, όπως η ξενιτιά, ο πόνος και η νοσταλγία.
Το ποντιακό τραγούδι “Τρυγώνα” είναι ένα παραδοσιακό άσμα που συνοδεύει τον ομώνυμο χορό. Η λέξη “τρυγόνα” αναφέρεται στο πουλί τρυγόνι, αλλά στο τραγούδι χρησιμοποιείται ως χαϊδευτική προσφώνηση για μια γυναίκα. Το τραγούδι περιγράφει μια γυναίκα που, παρά την τεμπελιά του άντρα της, αναλαμβάνει να μαζέψει ξύλα και χόρτα από το δάσος, υπογραμμίζοντας την εργατικότητά της.
Το ποντιακό τραγούδι “Η κόρ’ επήεν σον παρχάρ'” είναι ένα παραδοσιακό ερωτικό άσμα που αφηγείται την ιστορία μιας κόρης που πηγαίνει στα βοσκοτόπια (παρχάρια) για να γίνει βοσκοπούλα. Ο αγαπημένος της εκφράζει την επιθυμία να γίνει κυνηγός στα δάση, ώστε να βρίσκεται κοντά της. Το τραγούδι αποτυπώνει την ανησυχία του νέου για την απουσία της αγαπημένης του και τον φόβο μήπως δεν επιστρέψει.
Το “Τρομαχτόν Τικ” είναι ένας παραδοσιακός ποντιακός χορός που πήρε το όνομά του από το έντονο τρέμουλο (τρόμαγμα) του σώματος κατά την εκτέλεσή του. Χορευόταν σε όλο σχεδόν τον Πόντο, άλλοτε ως αυτόνομος χορός και άλλοτε προσαρμοσμένος σε άλλους χορούς, όπως η Σέρα. Στην περιοχή της Τραπεζούντας, το Τρομαχτόν άρχισε να χορεύεται ως αυτόνομος χορός, καθώς οι Τούρκοι απαγόρευαν στους Έλληνες να φέρουν όπλα, με αποτέλεσμα οι Πόντιοι να χορεύουν μόνο το μέρος της Σέρας που έμοιαζε με το Τικ, δηλαδή το Τρομαχτόν.
Το ποντιακό τραγούδι “Κρύον Νερόν” είναι ένα παραδοσιακό άσμα που συνδέεται με τον χορό “Τικ”. Το “Τικ” είναι ένας από τους πιο διαδεδομένους ποντιακούς χορούς, γνωστός για τον ζωηρό ρυθμό του και τα χαρακτηριστικά βήματά του. Συχνά, το “Τικ” συνοδεύεται από τραγούδια όπως το “Κρύον Νερόν”, που προσδίδουν μια ιδιαίτερη ζωντάνια και ενέργεια στον χορό. Οι στίχοι του τραγουδιού αναφέρονται στη μητέρα ως “κρύο νερό”, υπογραμμίζοντας τη μοναδικότητα και την ανεκτίμητη αξία της στη ζωή μας.
Το “Ρασιώπουλο” είναι ένα παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι που έχει έντονα συναισθηματική και νοσταλγική φόρτιση. Συχνά αναφέρεται ως τραγούδι που μιλά για την πατρίδα και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε ο ποντιακός λαός, κυρίως σε σχέση με τη γενοκτονία των Ποντίων και τις συνέπειες του εκτοπισμού τους. Οι στίχοι του τραγουδιού συνήθως εξιστορούν την αγάπη για την πατρίδα, την απογοήτευση από τον εκτοπισμό και την ελπίδα για επιστροφή ή για το αναπόφευκτο του χωρισμού.
Η μελωδία του “Ρασιώπουλου” χαρακτηρίζεται από τη βαθιά συναισθηματική ένταση και τη συχνή χρήση των παραδοσιακών οργάνων, όπως το νταούλι και το βιολί, τα οποία ενισχύουν την ατμόσφαιρα της λύπης και του πόνου. Το τραγούδι έχει έναν αργό ρυθμό, που επιτρέπει την πλήρη εκδήλωση των συναισθημάτων και της έντασης του στίχου.
Η ερμηνεία του “Ρασιώπουλου” συνήθως περιλαμβάνει έναν έντονα εκφραστικό και λυρικό τρόπο τραγουδιού, που ενσωματώνει την ποντιακή διάλεκτο, κάνοντάς το ακόμα πιο αυθεντικό και συναισθηματικά φορτισμένο. Το τραγούδι αποτελεί μέρος της ποντιακής παράδοσης και συνδέεται με τις ρίζες του λαού, διατηρώντας ζωντανή την ιστορική μνήμη και την πολιτιστική κληρονομιά.
Το συγκεκριμένο μοιρολόι ανήκει στην περιοχή του Καρς, ενώ οι στίχοι είναι του μεγάλου Χρύσανθου Θεοδωρίδη, ο οποίος το τραγούδησε και το κατέγραψε το 1973 στην πρώτη του δισκογραφική δουλειά «Τραγούδια του Πόντου» μαζί με τον πατριάρχη της λύρας Γώγο Πετρίδη.
Το Χαλάι είναι χορός που έλκει την καταγωγή του από την Καππαδοκία της Μικράς Ασίας όταν Έλληνες μεταλλωρύχοι από την Χαλδία μετοίκησαν το 1928-1930 σε μια περιοχή του ΝΔ Πόντου μεταξύ Σεβάστειας και Γιοζγάτης που λεγόταν Άκνταγ Μα(ν)τέν. Εκεί δημιουργήθηκε ένας από τους πλέον χαρακτηριστικούς χορούς της περιοχής όπου ο αργός βηματισμός, τα έντονα σκυψίματα όπως και τα χτυπήματα των ποδιών στο έδαφος από τους άντρες (λέγεται ότι αρχικά χορευόταν μόνο από άντρες και η λαβή ήταν από τους ώμους) η προβολή των ποδιών προς το κέντρο του κύκλου και η επιστροφή στην αρχική θέση σε συνδυασμό με συγκεκριμένη μελωδία γέννησαν έναν από τους ομορφότερους Ποντιακούς χορούς.
Παραδοσιακός Ποντιακός χορός, αρχαίος θρησκευτικός τελετουργικός χορός. Χορεύεται στον κεντρικό και τον ανατολικό Πόντο, καθώς και στο Καρς (λέγεται και ομάλ’ Τραπεζούντας από το όνομα της πόλης και της περιοχής που τον ανέδειξε, ενώ στο Καρς λέγεται διπλόν ομάλ’).
Το “Διπάτ” αναφέρεται σε έναν παραδοσιακό ποντιακό χορό και τραγούδι, που έχει συνήθως ρυθμό 9/8. Ο χορός “Διπάτ” εκτελείται με βήματα που είναι ήπια και ελαφρώς αργά, προσδίδοντας μια αίσθηση ισχυρής κίνησης και έκφρασης.
Το τραγούδι συνοδεύει συχνά το χορό και συνήθως εκφράζει τα συναισθήματα του ποντιακού λαού, όπως τη νοσταλγία, τον πόνο για την πατρίδα, και την περηφάνια για την πολιτιστική τους κληρονομιά. Οι στίχοι του τραγουδιού μπορεί να μιλούν για τις παραδόσεις του Πόντου, την αγάπη για την πατρίδα και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι Πόντιοι πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της προσφυγιάς. Στη μουσική του “Διπάτ” συχνά χρησιμοποιούνται παραδοσιακά όργανα όπως το νταούλι, το κανονάκι και το βιολί, ενώ το τραγούδι διατηρεί μια συναισθηματική ένταση.
Είναι ένα τραγούδι που συνδέεται βαθιά με την παράδοση και τη μνήμη των Ποντίων, κρατώντας ζωντανές τις ρίζες και την ιστορία τους.
Πυρρίχιος ή αλλιώς Σέρα, ποντιακός παραδοσιακός, πολεμικός χορός. Οι χορευτές χόρευαν κρατώντας ασπίδα και δόρυ και φορώντας περικεφαλαία